साउन महिनाको सुरुवात भइसकेको छ, तर तराईका धेरै क्षेत्रमा पर्याप्त वर्षा नहुँदा खोलानाला सुक्न थालेका छन्। जमिनमुनिको पानी घट्दै गएपछि इनार, कुवा र चापाकलहरू पनि सुकेको देखिन्छ।
पहिला सतही चापाकलबाट सहजै पानी पाइन्थ्यो, तर अहिले गहिरो बोरिङ गरेर पनि पानी भेटिन छाडेको छ।
धेरै ठाउँमा घरघरमा पानी आपूर्ति ठप्प भएको छ। मानिसहरू चिसो पानीको आशामा लामो लाइनमा उभिन थालेका छन्। कतिपय स्थानमा दमकल र ट्यांकरमार्फत पानी वितरण गर्न थालिएको छ।
धान रोप्नुपर्ने समयमा खेतमा सुख्खा परेको छ। रोपिएको धान पनि सुक्न थालेको छ।
चुरे क्षेत्रको अत्यधिक दोहन, अवैज्ञानिक रूपमा खनिएको बोरिङ, वन विनाश र जमिन ढलानको अवरोधले भूमिगत जल पुनर्भरण हुन सकेको छैन।
वर्षा नहुनु मात्र कारण होइन, पानी बचाउने संरचना नबनाएकै कारण पनि संकट गहिरिँदै गएको छ।
कतिपय स्थानीय तहहरूले आफ्नो क्षेत्र सुक्खाग्रस्त घोषणा गरिसकेका छन्। पानी संकटको समाधान खोज्न प्रदेश सरकार र संघीय सरकार मिलेर दीर्घकालीन योजना बनाउने तयारीमा छन्।
पश्चिम तराईका कञ्चनपुर, कैलाली, बाँके, बर्दिया जस्ता जिल्लामा गहिरो बोरिङ गर्दा समेत पानी नआएको गुनासो आएको छ।
यो केवल असामयिक वर्षाको असर होइन, यो दीर्घकालीन जल संकटको संकेत हो। अब समय आएको छ — पानीको स्रोत जोगाउने, चुरे जोगाउने र वर्षा पानी संकलन गर्ने उपायहरू तत्काल कार्यान्वयन गर्नुपर्ने।
>
